تبلیغات
مائده ǀ پایگاه تخصصی آموزش قرآن کریم























مائده ǀ پایگاه تخصصی آموزش قرآن کریم

در قرآن مجید مثلهای زیادی، بیش از پنجاه مَثَل،[1] دیده می شود. تنها در سوره بقره - که دوّمین سوره قرآن است - حدّ اقل ده مثل ذکر شده است. چه حکمتی در این مثالها نهفته است که خداوند تا این میزان مثل آورده است؟

پاسخ: مَثَل یعنی تشبیه حقایق عقلی به امور حسّی و قابل لمس. از یک سو، مسائل عقلی بسیاری وجود دارد که اکثر مردم قابلیت فهم و جذب آن را پیدا نمی کنند. و از سوی دیگر، مردم به محسوسات و عینیات عادت کرده اند و ضرب المثل «عقل مردم به چشمشان است» بدین معناست که دیده ها و امور قابل لمس، آسان تر و بهتر درک می شود. بدین خاطر است که خداوند متعال برخی از مفاهیم بلند عقلی را در قالب مثلها بیان فرموده است تا عموم مردم آنها را به تناسب ادراک خود دریابند. بنابراین، فلسفه مثلهای قرآن، تنزّل مسایل بلند و عمیق و بیان آنها در افق فکر مردم است.

مثلهای عملی و لسانی

این نکته قابل توجّه است که مثل گاهی عملی است و به زبان کردار بیان می شود و گاهی لفظی است و به زبان گفتار.

مثل های قرآن مجید از نوع دوّم است؛ ولی در سیره پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و ائمّه هدی علیهم السلام گاهی مثالهای عملی نیز دیده می شود که طبعاً اثر بیشتری هم دارد..

هدف از مثَلَها، از زبان قرآن

در آیاتی از قرآن، هدف از مثل های قرآنی بیان شده است؛ به سه نمونه از آن توجّه کنید:

1- در آیه 25 سوره ابراهیم پس از این که کلمه «طیبه» را به «شجره طیبه» تشبیه می کند- که بحث آن خواهد آمد- در آخر آیه می فرماید: «وَ یضْرِبُ اللّهُ الامْثالَ لِلْنّاسِ لَعَلَّهُمْ یتَذَکرُونَ» خداوند برای مردم مَثَلها می زند، شاید متذکر شوند.

ادامه مطلب...
نوشته شده در دوشنبه 9 بهمن 1396 ساعت 10:27 ق.ظ توسط بهانه بودن نظرات |

عبد العظیم بن عبد اللَّه الحسنی از حضرت ابو جعفر محمّد بن علی الرضا علیهما السّلام، روایت کرده که حضرت فرمودند: پدرم حضرت علی بن موسی علیهما السّلام فرمودند: از حضرت ابا الحسن موسی بن جعفر علیهما السّلام شنیدم که فرمودند: عمرو بن عبید بصری بر حضرت ابی عبد اللَّه علیه السّلام وارد شد و وقتی سلام کرد و نزد آن حضرت نشست این آیه را تلاوت کرد:

الَّذِینَ یجْتَنِبُونَ کبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ (آنان که از گناهان کبیره و فواحش دوری می کنند) سپس از تکلّم امساک کرد و ساکت گردید.

حضرت ابو عبد اللَّه علیه السّلام فرمودند: چرا ساکت شدی؟

عرض کرد: دوست دارم از کتاب خدا به معاصی کبیره آگاه شوم.

امام علیه السّلام فرمودند: آری ای عمرو بزرگ ترین کبائر شرک به خدا است، حق تعالی در قرآن می فرماید: إِنَّهُ مَنْ یشْرِک بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیهِ الْجَنَّةَ وَ مَأْواهُ النَّارُ (کسی که به خدا شرک بیاورد محقّقا حق جلّ و علا بهشت را بر او حرام کرده و جایگاهش در دوزخ است).

و بعد از آن ناامیدی از رحمت خدا است زیرا حق تبارک و تعالی در قرآن می فرماید: وَ لا تَیأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ، إِنَّهُ لا ییأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکافِرُونَ (از رحمت خدا ناامید نشوید زیرا فقط کفّار از رحمت او مأیوس می باشند).

ادامه مطلب...
نوشته شده در شنبه 7 بهمن 1396 ساعت 09:45 ق.ظ توسط بهانه بودن نظرات |


Design By : Pichak