تبلیغات
مائده ǀ پایگاه تخصصی آموزش قرآن کریم























مائده ǀ پایگاه تخصصی آموزش قرآن کریم

امام علی بن موسی الرضا علیه السلام فرمود:

انَّ اللَّهَ تَعالَی لَمْ یجْعَلِ الْقُرآنَ لِزّمانٍ دُوْنَ زمانٍ وَلا لِناسٍ دُوْنَ ناسٍ فَهُوَ فِی کلِّ زَمان جَدیدٌ وَعِنْدَ کلِّ قَوْمٍ غَضٌّ الی یوْمِ الْقِیامَةِ[1]

ترجمه
خداوند قرآن را برای زمان خاصی قرار نداده و نه برای جمعیت خاصی، و لذا در هر زمانی تازه و نزد هر جمعیتی با طراوت است.

شرح کوتاه
سخن فوق را امام علیه السلام در پاسخ کسی فرمود که سؤال کرده بود چرا قرآن با تکرار مطالعه و تلاوت و نشر کهنه نمی شود؟

امام با این گفتار اشاره پرمعنایی به این حقیقت می کند که قرآن مخلوق جهان ماده و افکار زودگذر و متغیر بشر نیست که گرد و غبار فرسودگی با گذشت زمان روی آن بینشیند، بلکه از علم و دانش خداوند بزرگی سرچشمه گرفته که وجودش ازلی و ابدی است و لذا هر چه آن را بخوانند تازه تر و جالب تر است و راستی یکی از نشانه های عظمت قرآن همین نشانه است.

پی نوشت:
[1] سفینة البحار، جلد 2، صفحه 413.
منبع : مکارم شیرازی، ناصر؛ یکصد و پنجاه درس زندگی.

نوشته شده در چهارشنبه 4 بهمن 1396 ساعت 05:27 ب.ظ توسط بهانه بودن نظرات |

مرحوم حاجی نوری در «دارالسلام» از یکی از علمای نجف نقل می کند که: در منزل، کبوتری داشتیم. گربه ای هم گاهی به منزل می آمد و می رفت. یک روز گربه به کبوتر که ما خیلی، به او علاقه مند بودیم، حمله کرد و آن را به دندان گرفت و برد. بچه ها هر چه تلاش کردند که کبوتر را پس بگیرند، نتوانستند.

من نیز عصا را نزدیک خود گذاشته بودم تا وقتی گربه برگشت او را تنبیه کنم، اما تا چند روز از او خبری نشد. گویا خودش هم می دانست در محلی که دزدی و خیانت شده است، نباید به این سادگی ظاهر شود!

روزی متوجه شدم که آهسته آهسته می آید، خود را پنهان کردم که نفهمد در کمین او هستم. گربه وارد کتابخانه شد، من هم داخل شدم و در را بستم. هر چه به این طرف و آن طرف فرار کرد، فایده ای نداشت، با تعجب دیدم که یک مرتبه پرید و به سوی رحلی که قرآن بر روی آن بود، رفت. دست ها و صورتش را به روی قرآن گذاشت و با حالت التماسانه به من نگاه کرد. فهمیدم که حیوان به قرآن پناه برد است. بنابراین، عصا را کنار گذاشتم و درب اتاق را باز کردم تا برود. گربه هم با خاطری آسوده و آهسته بیرون رفت، ولی از آن به بعد دیگر در خانه ما خیانتی نکرده در خانه ما ماند و جایی نرفت.

منبع : بشارت، شماره 69.

نوشته شده در شنبه 30 دی 1396 ساعت 06:50 ق.ظ توسط بهانه بودن نظرات |


Design By : Pichak