تبلیغات
مائده - تلاوت خوب























مائده

اهتمام پیامبر و مسلمانان به امر تلاوت
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله تعدادی از صحابه بزرگ خود را برای تعلیم قرآن به مسلمانان در نقاط مختلف مأمور گردانید تا مسلمانان با قرآن و دستورهای آن انس بگیرند.اما این امر محقق نمیشد، مگر اینکه ابتدا آنها را با نحوه خواندن قرآن و اقسام علائم آن آشنا میکردند تا در مرحله اول بتوانند، آیت کریمه را صحیح و بدون غلط بخوانند.این هدف، همه مسلمانان را موظف میکرد تا قرآنخوان بشوند، آن هم بهطور صحیح و شایسته، از هر قوم و طایفه که باشند؛ خواندنی که کمکم به گفتوگو و به کار بستن قرآن در زندگی منتهی میشد. در واقع، همه مسلمانان از هر قوم و از هر منطقه ای که بودند، خود را ملزم میدانستند به خواندن قرآن به لهجه عربی فصیح و آشکار.

امروزه نیز مسلمانان، از هر کشور و هر گروهی که باشند، موظف اند فقط به یک زبان قرآن بخوانند و آن زبان و لهجه فصیح عربی است و این خود عاملی برای همسویی و وحدت جهانی مسلمانان میباشد. بدین جهت، آموزش زبان قرآن (زبان فصیح عربی) حد و مرز و کشور و رنگ و آداب و رسوم قومی و جغرافیا نمیشناسد. چه زبان هندی، چه فارسی، چه ترکی، چه انگلیسی، چه کردی و غیره، همه و همه در یک امر الهی مشترک هستند و آن خواندن قرآن به لحن عربی: بلسان عربی مبین.

بعد از روشن شدن مطلب این سؤالات مطرح میشود:



منظور از لحن عربی چیست؟ بهترین روش تلاوت قرآن کدام است؟ اصول و مبنای تلاوت صحیح چیست؟ کدام روش تلاوت برای شنوندگان جذابتر و مؤثرتر است؟ زبان قرآن چه تعریفی دارد؟

اینها سؤالاتی در مورد تلاوت قرآن است که لازم است صاحب نظران، با دید علمی و کارشناسی و تاریخی، به آنها پاسخ دهند. آنچه مسلم است، این است که در آموزش قرآن کریم بایستی «وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِیلاً» و «لِسَانٌ عَرَبِی مُبِینٌ» و «إقرَؤُوا القُرآنَ بِألحانِ العَرَبِ وَ أصواتِها» و «القُرآنُ نَزَلَ بِالحُزنِ، فَاقرَءوهُ بِالحُزن» مدنظر قرار گیرد.

ویژگی های تلاوت خوب
صرف نظر از مسائل جزئی و ابتدایی، در مرحله عالی و با نگاهی وسیع، بهطور کلی تلاوت قرآن به هر سرعت و به هر نوع که باشد، هنگامی کامل و ممتاز محسوب میشود که ویژگیهای زیر را داشته باشد:

1. جاذبه و دلپذیری و لطافت در تلاوت که در اثر بهکارگیری شگردهای صوت و لحنی حاصل میشود: «زَینُوا القُرآنَ بِأصواتِکُم».

2. فصاحت و آشکاری در تلفظ و ادای حروف و کلمات.

3. پاک بودن تلاوت از هر گونه ناخالصی و کم و کاستی ناشی از لهجه و زبان های محلی و منطقه ای زیرا خواندن کلام سبحان نیز باید پاک و منزه باشد.

4. پرهیز از هرگونه خلط و مزج در اجرای قواعد تجویدی؛ یعنی هر قاعدهای در جای خود اجرا شود و از جابه جایی حروف، مخارج و صفات، پرهیز گردد.

5. با توجه به اینکه قرآن، بلاغ و موعظه است، بایستی به شیوهای تلاوت شود که به القای مفاهیم آن به شنوندگان بینجامد؛ زیرا قرآن نصیحت میکند و انذار و تبشیر را به عهده دارد: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ إِذَا ذُکِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِیتْ عَلَیهِمْ آیاتهُ زَادَتْهُمْ ایمَاناً وَعَلَی رَبِّهِمْ یتَوَکَّلُونَ»

6. تأنی، یکنواختی و یکدستی در طول تلاوت، وقار و رعایت آداب ظاهری تلاوت و دوری از هر گونه تکلف.

7. تفکر، توجه، تدبر و قصد تقرب در تلاوت.

8. حالت حزن، خشیت و تواضع در حین تلاوت.

9. تأثیرگذاری بر قلب شنوندگان و سازندگی تلاوت.

10. توجه به اصل «هدایت قرآن» که هدف عالی نزول قرآن است.

پروردگارا! ما را در دنیا از هدایت قرآن و در آخرت از شفاعت قرآن بهرهمند فرما. بارالها! توفیق آشنایی و انس هرچه بیشتر با معارف قرآن و سیره معصومین علیهمالسلام به ما عنایت فرما. خدایا! ما را اهل ذکر و تلاوت قرآن قرار بده. اللّهُمَّ اهدِنا سَبِیلَک وَ قِنا عذابَک.

منبع : مجله نسیم وحی شهریور 1385، شماره 1

نوشته شده در جمعه 6 اسفند 1395 ساعت 07:45 ق.ظ توسط بهانه بودن نظرات |


Design By : Pichak