تبلیغات
مائده - بعثت حضرت محمد(ص)در قرآن























مائده

درباره بعثت یا رسالت رسول اكرم(ص) چند آیه وجود دارد؟
درباره حضرت محمد آیات قرآن فراوان است و به بیش از 500 آیه مى رسد. با توجه به رعایت اختصار، ما فقط به بخشى از آیات اشاره مى كنیم و نشانى دیگر آیات را ذكر مى كنیم.

(انّا أرسلنـك بالحقّ بشیراً و نذیراً و لاتُسئَلُ عن أصحـب الجحیم);[1] اى پیامبر، تو را به حق فرستادیم كه مردم را به نعمت بهشت جاوید مژده دهى و از عذاب جهنم بترسانى و تو مسئول كافران كه به راه جهنم رفتند، نیستى ... .

(ما أصابك من حسنة فمن اللّه و ما أصابك من سیّئة فمن نفسك و أرسلنـك للنّاس رسولاً و كفى باللّه شهیداً);[2] هرچه از انواع نیكویى به تو رسد از جانب خداست و هر چه بدى رسد از پیش تو است و [اى پیامبر] ما تو را به رسالت براى مردم فرستادیم و براى رسالت تو تنها گواهى خدا كافى است.

(كذلك أرسلنـك فى أمّة قد خلت من قبلها أمم لتتلوا علیهم الذى أوحینا إلیك ...);[3] و [اى محمد(ص) ]ما تو را میان خلقى به رسالت فرستادیم كه پیش از این هم پیغمبران و امت هاى دیگر به جایشان بود و[ درگذشتند] تا بر امت آن چه از ما به وحى بر تو رسد تلاوت كنى و ... .

(یـأیّها النبىّ إنّا أرسلنـك شـهداً و مبشراً و نذیراً);[4] اى رسول [گرامى] ما تو را به رسالت فرستادیم، تا بر نیك و بد خلق گواه باشى و خوبان را به رحمت الهى مژده دهى و بدان را از عذاب خدا بترسانى.

(اِنّا اَرسَلنـكَ بِالحَقِّ بَشیرًا ونَذیرًا واِن مِن اُمَّة اِلاّ خَلا فیها نَذیر );[5] ما تو را به حق و راستى به سوى خلق فرستادیم، تا بشارت دهى و بترسانى و هیچ امتى نبود، جز آن كه در میانشان ترسانیده اى بوده است.[6]

نظر قرآن و احادیث درباره بعثت پیامبر اكرم(ص) چیست؟
بعثت و برانگیخته شدن پیامبر گرامى اسلام(ص) به نبوت در 27 رجب سال چهلم عام الفیل بوده است. این واقعه در چهل سالگى پیامبر(ص) و در غار حرا كه در نزدیكى مكه قرار دارد، رخ داده است.

خدا در قرآن مى فرماید: خداوند بر مؤمنان منّت نهاد [= نعمت بزرگى بخشید] هنگامى كه در میان آنها، پیامبرى از خودشان برانگیخت كه آیات او را بر آنها بخواند و آنها را پاك كند و كتاب و حكمت بیاموزد; هر چند پیش از آن در گمراهى آشكارى بودند.[7]

حضرت على(ع) فرمود: خداوند، محمد(ص) را به حق برانگیخت، تا به كتاب متقن و محكمش بندگان را از پرستش بت ها به پرستش او درآورد و از طاعت شیطان نجات داده مطیع خویش سازد كه از این رهگذر، مردم كه خداى خود را نمى شناختند، بشناسند و پس از انكار، به وجودش اعتراف نمایند و ... .[8]

از چه راه هایى مى توان به درستى و راستى ادعاى نبوت حضرت محمد(ص) پى برد؟
براى شناسایى پیامبران راستین از مدعیان دروغین راه هایى وجود دارد كه عبارتند از:

الف. معجزه: معجزه نخستین دلیل نبوت است كه در قرآن اغلب با «آیه»، «بینه» و «برهان» از آن یاد شده است. آیات 106ـ108 سوره اعراف امور خارق عادات را (با شرایطى) وسیله اى براى شناخت پیامبران معرفى مى كند: «[هنگامى كه حضرت موسى(ع) براى هدایت فرعون، به نزد او رفت فرعون] گفت: اگر نشانه اى آورده اى ارائه كن، اگر از راست گویانى [موسى(ع)] ناگهان عصاى خود را افكند و اژدهایى آشكار شد، و دست خود را [از گریبان]بیرون آورد، سفید [و درخشان] براى بینندگان بود.[9]

ب. خبر دادن پیامبر پیشین: اگر پیامبرى، به طور روشن و صریح و بدون هیچ گونه ابهام، شخص دیگرى را به عنوان پیامبر خدا معرفى كند، پیامبرى آن شخص اثبات مى شود; مانند معرفى هارون از سوى حضرت موسى(ع) .[10]

ج. شواهد و قراین قطعى: گردآورى یك سلسله قراین و شواهد راهى دیگر براى اثبات نبوت مدعى نبوت است. این قراین باید به گونه اى باشد كه انسان از مجموع آنها یقین پیدا كند، كه مدعى نبوت فرستاده خداست.

قراینى كه درباره پیامبران مى تواند پى گیرى شود، عبارت است از:
1. بررسى خصوصیات روحى و اخلاقى مدعى زهد و بى رغبتى او به مال و جاه و سوابق زندگى او در میان مردم;

2. محیطى كه از آن جا برخاسته است; به طور مسلم هر گاه از میان یك ملت درس نخوانده و دور از فرهنگ، مردى برخیزد كه با نداشتن تحصیلات عادى، مردم را به پاكى و نیكى و نظام صحیح زندگى دعوت كند و مدعى نبوت باشد، گواه راستى اوست.

3. رهاورد آیین او از نظر معارف و احكام; هر گاه سخنان او در باب معارف علمى با موازین عقل سلیم و فطرت پاك تطبیق كند و در شناسایى معارف از قبیل صفات خدا و آن چه مربوط به مبدأ و معاد است از صحیح ترین راه وارد شود و در بیان نظام هاى اخلاقى و اجتماعى، جامعه را به عالى ترین نظام، رهبرى نماید و با طریقى دور از افراط و تفریط، فضایل انسانى و سجایاى اخلاقى را میان پیروان خود پرورش دهد، آنان را از سوق به ناپاكى ها و صفات پست باز دارد، این محتویات خود مى تواند گواه ارتباط او با خدا باشد.

4. ثبات و پایدارى در راه دعوت و مطابقت گفتارها با كردارهایش;

5. بررسى روش و ابزارهایى كه براى پیش برد آیین خود به كار مى گیرد مى تواند راست گویى یا دروغ گویى او را به اثبات رساند و وضع پیروان او نیز راهى براى شناخت نبوت اوست.[11] هرگاه بیشتر نزدیكان و بستگان او كه كاملا از وضع زندگى اش آگاهى دارند، به وى ایمان آوردند و یا غالب كسانى كه به وى گرویده اند، از اهل خرد بوده، به پاكى و درستى میان مردم شناخته شوند، مى توان نتیجه گرفت كه او به راستى پیامبر خداست.

پی نوشت ها :
[1] بقره، آیه 119.
[2] نساء، آیه 79.
[3] رعد، آیه 30.
[4] احزاب، آیه 45.
[5] فاطر، آیه 24.
[6] هم چنین ر.ك: (نساء، آیه 80)، (اسراء، آیه 54، 105)، (انبیا، آیه 107)، (فرقان، آیه 56)، (سبأ، آیه 28)، (شورى، آیه 48)، (بقره، آیه 147)، (انعام، آیه 37)، (توبه، آیه 33، 128، 129)، (صف، آیه 6)، (حجر، آیه 89، 90، 91)، (نحل، آیه 44، 89، 123); جهت اطلاع بیشتر ر.ك: خلیل الله صبرى، طبقات آیات، ص 51 ـ 125.
[7] آل عمران، آیه 164.
[8] ر.ك: بحارالانوار، ج 18، ص 221; سید مصطفى حسینى دشتى، معارف و معاریف، مدخل بعثت پیغمبر اسلام; حیوة القلوب، ج 2 و براى آگاهى بیشتر از چگونگى و فلسفه بعثت ر.ك: پیام قرآن، ج 7، ص 18ـ53.
[9] نیز بنگرید آیات 49 آل عمران، 73 و 132 و 133 اعراف، 28 هود و ... .
[10] ر.ك: آیات 29 تا 32 و آیه 36 سوره طه.
[11] براى آگاهى بیشتر ر.ك: جعفر سبحانى، الهیات و معارف اسلامى، ص 207 ـ 217 / پیام قرآن، ج 7، ص 263ـ315.
منبع : پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن

نوشته شده در دوشنبه 4 اردیبهشت 1396 ساعت 08:45 ق.ظ توسط بهانه بودن نظرات |


Design By : Pichak