تبلیغات
مائده - امام علی علیه السلام و تفسیر آیه 41 سوره نور























مائده

ابن کوّاء به امیرالمؤمنین علی علیه السلام گفت:« در قرآن آیه‌ای است که مرا در دینم به شک و تردید انداخته است.»

امام به او فرمود:« مادرت به عزایت بنشیند. کدام آیه است؟»

ابن کوّاء گفت:« این که خداوند در سوره نور، آیه 41 می‌فرماید:« والطیر صافات کل قد علم صلاته و تسبیحه» ( مرغ در هوا که پر می‌گشاید همراه باقی موجودات به تسبیح و ثنای خدا مشغول است و همگان صلاة و دعا و تسبیح او را می‌دانند.) این پرنده کدام و این صلاة و تسبیح چیست؟»



امام در پاسخ او فرمود:« وای بر تو، خداوند فرشتگان را به صورت‌های گوناگون آفرید. بدان که خداوند فرشته‌ای دارد به صورت خروسی با صدای بسیار بلند که بسیار سفید و زیباست و چنگال‌هایش در زمین هفتم فرو رفته و پایش زیر عرش خداوند رحمان قرار دارد؛ یک بالش در مشرق و بال دیگرش در مغرب است. بالی که در مشرق است از آتش و بالی که در مغرب است از یخ است. هنگامی که وقت نماز می‌رسد، بر پاهایش می‌ایستد و از فراز عرش گردن می‌کشد و مثل خروس‌های شما در خانه‌هاتان، بال‌هایش را به‌هم می‌زند و شروع به خواندن می‌کند. و تفسیر این آیه قرآن، همین است یعنی خروس‌های روی زمین از خواندن این فرشته‌ای که به صورت خروس است خبر دارند.»

منابع:
بحارالانوار، ج40، ص 283، حدیث 45

نوشته شده در سه شنبه 12 مرداد 1395 ساعت 07:10 ق.ظ توسط بهانه بودن امام علی علیه السلام و تفسیر آیه 41 سوره نور |


Design By : Pichak