تبلیغات
مائده - علم خداوند...























مائده



خداوند می فرماید:«ان الله عنده علم الساعه و ینزل الغیث و یعلم ما فی الارحام و ما تدری نفس ماذا تکسب غدا و ما تدری نفس بایّ ارض تموت ؛(1) علم قیامت نزد خداست و فرستادن باران . می داند در رحم ها چیست . کسی نمی داند فردا چه به دست می آورد و در کدام سرزمین می میرد».

بنا بر بعضی روایات علم به همه چیز مخصوص خداست. واقعا کسی نمی داند کی قیامت خواهد شد و کی و کجا و چقدر باران خواهد آمد . نطفه ای که در رحم بسته شده چیست؟ پسر است یا دختر؟ زشت است یا زیبا ؟ شقی است یا سعید؟ سخی است یا بخیل و... کسی نمی داند فردا چه به دست خواهد آورد و بالاخره در کدام نقطه خواهد مرد(2).

مفسران گفته اند معنای آیه آن است که خداوند به تمام جزئیات و مشخصات و خصوصیات روحی و جسمی و سرنوشت آینده جنین، زمان و مکان و نقطه رسیدن مرگ و... آگاهی دارد، در حالی که بشر امروز فقط به بعضی از خصوصیات جسمی جنین یا موارد دیگراطلاع می یابد و این منافات با علم خداوند ندارد . علم کامل همچنان در انحصار خداوند است.علم به اینها فقط از آن خداست یا کسی که خدا او را آگاه کرده باشد. (3)

علاوه این که هیچ کس به صورت استقلالی و بدون بهره گیری از اسباب، جز خدا این موارد را نمی داند ، در عین حال انسان به مشیت الهی توانسته قوانین حاکم بر خلقت را تا حدودی شناسایی کند . با اختراع وسایل و به خدمت گرفتن نیروهای موجود در خلقت ،گوشه هایی را ببیند . بر زوایایی نور بیندازد، ولی اینها همه با استخدام وسایل و امکانات و کمک گرفتن از استعدادهای خدادادی و به واسطه خدا است .هیچ بشری به خودی خود و مستقل و بدون توسل به اسباب و کمک گرفتن از قوانین خلقت نمی تواند به هیچ گوشه ای از علم موارد فوق راه یابد.

باراندن باران هم در نقطه های مختلف زمین، از اختصاصات خداوند است . کسی نمی داند ابرها کجا خواهند بارید . چه ساعتی خواهند بارید و چقدر خواهند بارید.اگر بشر امروز توانسته با تکنولوژی باران مصنوعی بباراند، با کمک از اسبابی است که خدا در اختیارش قرار داده و با بهره گیری از قوانین حاکم بر طبیعت است . با این وجود باز این گونه نیست که ابر ها دقیقا در نقاطی که آن ها بخواهند ببارند ،بلکه چه بسا باد آنها را به مسافت های زیاد این طرف و آن طرف می برد . مقدار بارش نیز نامشخص است . نهایت این که این ها تقلید از علم خداست، نه علم استقلالی خود انسان.(4)

پی نوشت ها:
1. لقمان(31)،آیه 34.

2. فیض کاشانی ملا محسن، الاصفی، - ، قم ف دفتر تبلیغات اسلامی ، 1418 ق، ج2،ص974.
3. مکارم شیرازی ناصر، تفسیر نمونه، - ،تهران ، دار الکتب الاسلامیه ، 1374 ش، ج 17، ص 105؛ طباطبایی ممد حسین، ترجمه تفسیر المیزان،موسوی همدانی محمد باقر، - ، قم ، دفتر انتشارات اسلامی ، 1374 ش، ج 16، ص 356.
4. صادقی تهرانی محمد، الفرقان فی تفسیر القرآن، - ، قم ، انتشارات فرهنگ اسلامی ، 1365 ش ،ج‏23، ص 260.

نوشته شده در چهارشنبه 30 دی 1394 ساعت 11:29 ق.ظ توسط بهانه بودن علم خداوند... |


Design By : Pichak